لبت را ببند
بی هیچ حرفی که از واژه لبریز باشد!
چشمانت را نیز
بی هیچ نگاهی که از عشق جاری باشد!
و آغوشت را
بی هیچ آرامشی که مرا غرق کند!
مرا بس است
عشقت را از من بگیری تا بخوانم
سالهای غریب تنهاییت را
که در کنارم آرمیدی!
مرا بس است
نباشی، تا نگران نبودنم شوم....
درباره من
وجدان لقمه ی حلالی است که بر خوانِ هر نویسنده ای پیدا می شود، لیک این سفره ی دل که من اینجا گسترانیده ام، حلال و حرمت هر چه بر آن دست می یازید، بسته است به قدرت هضم معده تان!
خوش گوار شُربـــِ شعر است سرای من و خوش بزمِ نیوشیدن از هزار و یک شب، قصه ی ناگفته ی شهرزاد و شهزاده های ایران زمین!
این همه درک که نمی شود فراخ سینه ی برخی را از خواندنم و سنگ اتهام می شود به تردی خیال این روح!
این اندک که خوانده می شود از زبان نامتجانس من، و ترجمه می شود به هر زبان که گاه خار می شود در جان و دشنه فرو می رود در روان! ... مرا بس است که انگیزه ام قدرت پیدا کند تا نترسم از شکستن هر ناخن در خراش اندیشه های متجاوز!
آموخته ام که هر چه نوشته نمی شود را بنگارم و هر چه خوانده نمی شود بسـُـرایم.
به سرزمین سوزانِ حشایشِ تابو و سبز از شارشِ آفاق ناشناخته ،خوش آمدید.
حشایش: گیاهان خشک
شارش: حرکت پیوسته ی بارهای الکتریکی!
ادامه...
آمار : 109325 بازدید
Powered by Blogsky
دژ / واره -9
در من
مچاله گشته زنی که ویار آغوش تو را دارد و بازو های خویش را گاز می زند که شاید
فرو ریزد این دیوار تن و تو آزاد شوی از حصار آیینه .
بیایی
و شبی مهمان سلول انفرادی من باشی که ببینی چقدر تنگ است سینه ی زنی که اسیر عشق
است .
بریده ای از عریانی /4
دژ / واره -8
آیینه فرار می کند، می دوم به دنبال زنی از من که می خواهد در اولین حفره ی سیاه پشیمانی خودش را گم و گور کند؛
لباس خواب از کمرم باز می شود. آیینه می ایستد. تا به حال من را در خودم تنها تماشا نکرده است. تماشا گه راز!!!
بریده ای از عریانی / 3
دژ / واره -7
سرم را دوست دارم، وقتی سنگینی می کند بر این گردن که انگشتان تو می تابد به دور بلندی ش!
بریده ای از عریانی /2
" مرا بس است "
امیر آمونیاک / معصومی
پاییز نود و دو