درباره من
وجدان لقمه ی حلالی است که بر خوانِ هر نویسنده ای پیدا می شود، لیک این سفره ی دل که من اینجا گسترانیده ام، حلال و حرمت هر چه بر آن دست می یازید، بسته است به قدرت هضم معده تان!
خوش گوار شُربـــِ شعر است سرای من و خوش بزمِ نیوشیدن از هزار و یک شب، قصه ی ناگفته ی شهرزاد و شهزاده های ایران زمین!
این همه درک که نمی شود فراخ سینه ی برخی را از خواندنم و سنگ اتهام می شود به تردی خیال این روح!
این اندک که خوانده می شود از زبان نامتجانس من، و ترجمه می شود به هر زبان که گاه خار می شود در جان و دشنه فرو می رود در روان! ... مرا بس است که انگیزه ام قدرت پیدا کند تا نترسم از شکستن هر ناخن در خراش اندیشه های متجاوز!
آموخته ام که هر چه نوشته نمی شود را بنگارم و هر چه خوانده نمی شود بسـُـرایم.
به سرزمین سوزانِ حشایشِ تابو و سبز از شارشِ آفاق ناشناخته ،خوش آمدید.
حشایش: گیاهان خشک
شارش: حرکت پیوسته ی بارهای الکتریکی!
ادامه...
آمار : 111325 بازدید
Powered by Blogsky
سقوط سهوی
یک سقوط سهوی مضحک بود/
بوسه ای در میانه ی مستی ها !
تا ابد مبتلا به برزخ عشقی / م
نا امید از بهشت آغوش ها !/
بوسه کمتر بزن از دور
برصدای " عاشقت هستم " /
...
...
بی تعارف بگویم
زن/
شوکران لبهایت/
نوشداروست اما/
بعد مرگ سهراب ها !
.../
امیر معصومی/ آمونیاک
1394.3.25
محتکر خنده
من محتکر خنده ی شیرین تو هستم
این عامل اصلیِ گرانی نبات است !
حالا شده ام حامی یک مرجع تقلید
تا حکم دهد خنده ی تو ، فعل حرام است !
از رشوه ی این فتویِ جعلی و خیالی
برگردن من ، خمس و زکات ، سهم امام است !
مرتد شده ام محض خلاصی و ولیکن
از رونق گلخند تو بازار دلم ، سخت کساد است !
امیر معصومی/ آمونیاک
دوازده ام خرداد نود و چهار
میقات
این شعر حد شرعی دارد اگر/
خواندنش دلت را بلرزاند!…
در شهری که بر دیوارهایش
صیغه ی نکاح نوشته اند/
مبادا تلاقی سایه هایمان/
خشم خدا را بر انگیزد؛
دیدار ما رسمی باشد بهتر است!
.
.
.
تو را به شب شعر دعوت می کنم؛
شبی که من باشم و تو،
و شعری که از غزل چشم های ما/
مستانه بر لبان مان/
موزون برقصد!
***
آرام و مهربان/
این نامه را با دیدگان تر بسوزان/
گمان برند معشوق تو مرده است!
با لباس شب به میعادگاه مان بیا!
میزانسن این میقات
سیاه باشد سرخی گونه هایت/
راه را بهتر نشان مان خواهد داد!!!
امیر معصومی/ آمونیاک
1394.3.18